وقتي كه چهارسال پيش هاوكينگ يك تجديد نظر كرد-كه اطلاعات را مي توان دوباره به دست آورد- همگان متقاعد نشدند. ابهي اشتكار (abhay ashtekar)در دانشگاه پن استيت در ايالات متحده گفت: "ديدگاه كلي اين است كه صحبت هاوكينگ به قدر كافي توضيح داده نشده است.". اشتكار و همكارانش در پن استيت ادعا كرده اند كه يك مكانيزمي قابل اعتمادتري دارند كه مي توان اطلاعات در سياهچاله را حفظ كرد.

پارادوكس اطلاعات اولين بار در اوايل دهه 1970 وقتي كه هاوكينگ، برپايه كارهاي ياكوب بكنشتين در دانشگاه هيبريو در بيت المقدس، پيشنهاد كرد كه سياهچاله ها كاملا سياه نيستند، روي كار آمد. او نشان داد كه ذره و پاد ذره توليد شده در محيط پيرامون سياهچاله،افق رويداد، مي توانند كه جدا شوند. يكي گير مي افتد و ديگري مي تواند فرار كند كه به شكل تابش از سياهچاله نمايان مي شود.
كوانتوم بيان مي كند كه ذره ي گرفتار شده داراي انرژي منفي ،و طبق هم ارزي جرم-انرژي آينشتين E=mc^2 - و جرم منفي است. با ذره- انرژي منفي هاي متوالي، سياهچاله جرم از دست مي دهد يا همان "تبخير" مي شود. هاوكينگ گفت بعد از اين كه سياهچاله به طور كامل تبخير شد در پشت مركز بسيار چگال آن اطلاعات به طور كامل از دست خواهد رفت.

مفهوم پارادوكس اطلاعات در سال 1997، وقتي كه هاوكينگ با همكارش كيپ ترون در كالتچ در ايالات متحده، در مورد اين صحبت با جان پرسكيل در كالتچ شرط بندي كردند، بيش تر بالا گرفت. پرسكيل اعتقاد داشت كه با توجه به مكانيك كوانتومي اطلاعات غيرممكن است كه از بين برود چون اين مورد مانع برگشت پذيري معادلات مي شد. ولي در سال2004 هاوكينگ شرط را واگذار كرد و او الان باور كرده است كه اطلاعات برمي گردند هرچند در يك شكل ديگر.

نقطه ي چسبناك
تجديدنظر هاوكينگ نتوانست نظريه پردازان را متقاعد سازد. جداي از اين مسئله كه نظريه جديد او بر پايه رياضيات بنا شده است و مشخصا به فضا-زمان فيزيكي بستگي ندارد، اين مستقيما نشاني از بحث اصلي در مورد تكينگي نشان نمي دهد.

گروه پن استيت كه اشتكبار، ويكتور تاوراس و مادهاون واراداراجان(madhaven varadarajan) هم در آن هستند، ادعا مي كنند اين بحث را با نمايش دادن محاسبات يك سياهچاله در يك مدل دو بعدي، يكي زمان و يكي فضا، به پايان رسانده اند.  "به نظر من اين يك سوال بسيار مهم را مي آورد." گفت استيون گيدينگز در دانشگاه كاليفرنيا در سانتاباربارا. "هرچند كه هاوكينگ اين شرط را واگذار كرد، ولي اين تئوري هنوز زنده است ولي بي سرپرست. اين كار جديد نشان مي دهد كه كنترل هاي بهتري را در مورد محاسبات دارد."

مزيت كار در دو بعد اين اجازه را به گرو اشتكار مي دهد كه معادلاتي را بنويسند تا گرانش سياهچاله رادر سيطره خودش بگيرد كه مي تواند استفاده از دو تقريب را ارزيابي كند. اول از همه "خود راه اندازي" است، كه خودش با استفاده از حدس هاي بهتر يك راه حل را پيدا مي كند. اشتكار هم چنين اين طور توضيح داد كه: "خود راه اندازي به اين كار مي آيد كه ثابت كنيم كه هندسه ي كوانتومي مي تواند كاملا عادي باشد وقتي كه هندسه ي كلاسيك به تكينگي برخورد مي كند".

ثانيه يك ميدان متوسط تخميني است كه راه حلي براي مناطق دور از مركز سياهچاله پيدا مي كند. در استفاده از اين گمان بود كه گروه اشتكبار متوجه شدند كه پيشروي منطقه ي داخلي كه داراي چگالي بسيار زيادي است، بسيار بيش تر از مقداري است كه قبلا با توجه به بحث هاي قديمي اندازه گرفته بودند-به اندازه اي بزرگ كه اجازه ي بازگرداني اطلاعات را بدهد.

متقاعد كننده نيست!
پرسكيل، كسي كه شرط بندي 2004 را از هاوكينگ برد و حتي به نظريه خودش هم مشكوك بود، تحقيقات پن استيت وي را متقاعد نكرده است- هم چنين فكر مي كند كه كاملا آن را مطالعه نكرده است. "من فكر مي كنم در سال 1994 با نمايش اين شكل از دست دادن اطلاعات پرونده اي بسيار قوي را در سياهچاله ها به وجود آورديم. من چگونگي دريافت هاي اشتكار را نمي بينم. تغييردادن نتيجه گيري، شايد من چيزي را ازدست داده باشم." ترون كه او هم نسبت به واگذاري هاوكينگ مشكوك بود، نظري را در اين مورد نداد چون با اين نوع خاص از ميدان ها آشنا نبود.

بقيه نظريه پردازان فكر مي كردند كه گروه اشتكار يك پيشرفت بسيار بزرگي را ساخته اند، به هر حال آن ها اين را هم اضافه كردند كه بحث هنوز به پايان نرسيده است. گيدينگز گفت: "بعد از چند بحث طولاني با آبهي، من هنوز متقاعد نشده ام كه آن ها نشان داده اند كه اطلاعات به بيرون مي آيند."

ست ليود در موسسه فناوري ماساچوست گفت:"بسيار جالب است!اين با قدرت بيان مي كند، هرچند كه ثابت نشده است كه تبخير سياهچاله ها در ابعاد 1+1، اطلاعات را نابود نمي كنندو تمام اطلاعات به محض اين كه سياهچاله تبخير مي شود فرار مي كنند  ...{ولي} خيلي واضح نيست كه اين استخراج در ابعاد 3+1 هم كار كند"